21-05-12

Robert M. veroordeeld: Informatie verzwegen

'tHofnarretje.Adam.jpgOnze publicaties werden geblokkeerd op het moment dat de Amsterdamse rechter uitspraak deed in de zaak Robert M. 

Robert M. werd vandaag door de rechtbank in Amsterdam veroordeeld tot 18 jaar celstraf plus tbs met dwangverpleging. Zijn partner Richard van O. is veroordeeld tot 6 jaar cel.

----

Robert M. - Amsterdamse kinderkribben: Belgische en Nederlandse Justitie wisten ervan

Zowel de Belgische als de Nederlandse Justitie waren reeds lang op de hoogte van wat er zich in de Amsterdamse kinderkribben afspeelde maar hadden het veel te druk met het aan de schandpaal nagelen van aktivist Marcel Vervloesem die de kinderpornozaak Zandvoort onthulde.

Zoals in de zaak Dutroux gebeurde, worden Robert M. en zijn partner Richard van O. als 'éénzame perverten' voorgesteld terwijl er rond het netwerk in deze zaak wordt gezwegen.  Het netwerk dreigt dus ook nu weer, na de veroordeling van beide misdadigers, te zullen blijven bestaan.

Gezien de Belgische en Nederlandse Justitie hun verantwoordelijkheid in deze nooit hebben opgenomen en de kinderpornonetwerken zelfs hebben dichtgedekt, vindt de Werkgoep Morkhoven het niet meer dan normaal dat de Belgische en Nederlandse regering mee opdraaien voor de schadevergoeding aan de ouders van de slachtoffers, in zoverre dergelijke misbruiken werkelijk te 'vergoeden' zijn. 

Robert M. en Richard van O., zullen de geëiste schadevergoedingen trouwens nooit kunnen betalen.  De schadeloosheidsstellingen door de Belgische en Nederlandse regeringen kunnen de ouders van de slachtoffers ook een eindeloze juridische lijdensweg besparen. Laat ons dus hopen dat de Belgische en Nederlandse beleidsvoerders nog een sprankeltje eergevoel hebben.

Enkele weken geleden heeft de vzw Werkgroep Morkhoven de Belgische justitieminister A. Turtelboom verzocht om de documenten uit de kinderpornozaak Zandvoort die betrekking hebben op de Amsterdamse zedenzaak, over te maken aan de Nederlandse Justitie.  Er kwam geen enkele reactie.  Waarom vond men het niet nodig om deze stukken aan de gerechtelijke dossiers van Robert M. en  Richard van O. toe te voegen en wou men daarmee het risico lopen dat Robert M's en Richard O's advocaten daarmee kunnen argumenteren dat hun cliënten veroordeeld werden op basis van een onvolledig strafdossier ?

De Nederlandse kamerleden werden reeds twee jaar geleden over deze kwestie geinformeerd.  Daarbij werd één van de genoemde documenten gevoegd. We ontvingen geen antwoord van de Nederlandse kamerleden.

Jan Boeykens, voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

--

P.S. Het kan zijn dat, indien dit bericht niet langer meer wordt gecensureerd, het bijgevoegde document over het misbruik in de Amsterdamse kinderkribben, niet op uw computerscherm te zien is.  We willen er voor de goede verstaander nog even bij vermelden dat dit bericht uitsluitend op initiatief van de Werkgroep Morkhoven wordt gepubliceerd.  Het is dus niet nodig om Marcel Vervloesem opnieuw op te sluiten en te gijzelen in de overtuiging dat men op die manier de Werkgroep Morkhoven het zwijgen kan opleggen.  De Werkgroep Morkhoven zal blijven protesteren tegen de doofpotpolitiek waarvoor men mensen als Marcel Vervloesem criminaliseert, gijzelt en zelfs vermoordt.

 

Page3.gif

 

 

 

 

Commentaren

Robert M. is veroordeeld, maar wat nu? Vijf vragen en antwoorden

door Niels Posthumus

BINNENLAND 21 mei 2012, 16:11

Robert M. is veroordeeld tot achttien jaar en tbs voor het misbruik van 67 kinderen. Echtgenoot Richard van O. tot zes jaar. Beide mannen kregen een lagere straf dan geëist. Waarom? En waar gaat M. zijn straf uitzitten? Wat gaat hij al die tijd doen? En wat vinden de ouders van de misbruikte kinderen van het vonnis? Vijf vragen.
1. Waarom krijgt Robert M. niet gewoon twintig jaar plus tbs?
Tegen Robert M. is twintig jaar gevangenisstraf en tbs geëist. Dat de rechter deze gevangenisstraf heeft ingekort met twee jaar, komt doordat het Pieter Baan Centrum M. verminderd toerekeningsvatbaar acht. Dat is een strafverlagende omstandigheid.

Andere verzachtende aspecten veegde de rechtbank volgens NRC-verslaggevers Yasmina Aboutaleb en Merel Thie wél van tafel, omdat die “verbleekten” bij de door M. gepleegde feiten: het bewezen misbruik van 67 baby’s en peuters, van wie hij een groot deel ook verkrachtte. M. bekende zelfs het misbruik van 87 kinderen.

De straf betekent dat Robert M. – als hij niet in hoger beroep gaat – over twaalf jaar aan zijn tbs zal beginnen. Een derde strafaftrek is standaard in Nederland. Tijdens zijn tbs beoordelen rechters elke twee jaar of de tbs (met behandeling) van M. moet worden verlengd. Elke zes jaar zullen externe gedragswetenschappers tbs’er M. beoordelen.

In principe kan het daardoor zo zijn dat een veroordeelde tbs’er nooit meer vrijkomt. Dat benadrukte ook de advocaat van M., Tjalling van der Groot, na de uitspraak. Hij zei:

“Tbs duurt gemiddeld tien jaar, en bij zedenverdachten nog langer. We moeten niet uitsluiten dat het levenslang is.”
Mede daarom overwegen M. en zijn advocaten in hoger beroep te gaan.

2. En waarom krijgt Richard van O. maar de helft van de geëiste straf?
Tegen Robert M.’s echtgenoot Richard van O. was twaalf jaar geëist. Hij kwam vandaag weg met ‘slechts’ zes jaar cel – waardoor hij na vier jaar alweer vrijkomt. De reden is dat de rechtbank Van O. weliswaar veroordeelde wegens medeplichtigheid aan het misbruik van de jonge kinderen door zijn man, maar niet aan het juridisch zwaardere medeplegen van dit misbruik.

Voor een veroordeling tot medeplegen is vereist dat iemand een “bewuste en nauwe samenwerking” aangaat met de hoofddader vanuit hetzelfde oogmerk, schrijven Aboutaleb en Thie in NRC Handelsblad.

Volgens de rechtbank is Van O. weliswaar “zeer behulpzaam” geweest, maar doordat zijn medewerking beperkt bleef tot bijvoorbeeld het halen van glijmiddel en het verlaten van het huis zodat M. ongestoord kinderen kon misbruiken, is medeplegen niet aan de orde. Het is kortom meer dat Van O. zijn echtgenoot M. “geen strobreed in de weg heeft gelegd”, zoals de rechtbank het stelde, dan dat hij actief en bewust meewerkte aan het misbruik zelf.

Ondanks de flink lagere straf dan de eis gaat Van O. toch in hoger beroep – net als het Openbaar Ministerie. Van O. wil vrijspraak.


3. Waar gaat Robert M. nu zijn straf uitzitten?
Tot nu toe was M. gedetineerd in het psychiatrisch penitentiair centrum van de gevangenis in Vught. In zo’n centrum zal hij ook zijn twaalf jaar gevangenisstraf (achttien jaar min aftrek) doorbrengen. Er zijn vijf van dat soort centra in Nederland, bedoeld voor gedetineerden met psychische problemen. Thie schrijft:

“Binnen deze centra worden zedenplegers meestal bij elkaar op één afdeling opgesloten. Ze staan onderaan in de pikorde en lopen daardoor gevaar. In Dordrecht bewerkten gedetineerden vorig jaar een kindermisbruiker met een blik ananas in een sok.”
Het regime in zo’n psychiatrisch centrum is huiselijker dan op een gewone gevangenisafdeling. Alle bewoners hebben er tv, krijgen therapie en hebben de mogelijkheid dramales te volgen. Er werken gemiddeld meer bewakers per gevangene. Dit alles met het oog op het feit dat de gevangene op een gegeven moment weer goed voorbereid terug moeten keren in de samenleving.

Na zijn gevangenisstraf zal M. zijn tbs waarschijnlijk uitzitten in één van de gespecialiseerde tbs-klinieken, zoals de Pompekliniek in Nijmegen, de Van der Hoevenkliniek in Utrecht of de Van Mesdagkliniek in Groningen. Thie schrijft daarover:

“In theorie kan M. na enkele jaren in een tbs-kliniek verlof krijgen. Eerst begeleid, en als dat goed gaat, onbegeleid. Maar de kans dat M. dat wordt gegund, is klein. Voor elk eerste verlof is toestemming nodig van de kliniek, een landelijke adviescommissie én de minister. Die laatste mag rekening houden met de maatschappelijke geschoktheid die het oorspronkelijke delict heeft veroorzaakt. M. mag wel bezoek krijgen, zowel in de gevangenis als in de tbs-kliniek.”
Als M. zich niet wil laten behandelen of de behandeling slaat niet aan, kan de kliniek hem na zes jaar voordragen voor plaatsing in een longstayafdeling. Dit kan ook eerder als M. dat zelf wil. Verblijf in een longstaykliniek is niet langer gericht op een terugkeer in de samenleving, maar alleen nog op het bieden van een zo menswaardig mogelijk bestaan.

4. Wat gaat Robert M. de komende jaren in de gevangenis doen?
Hij wil een opleiding gaan volgen. NRC-verslaggever Merel Thie schrijft:

“Het is een vurige wens van Robert M: studeren in detentie. Op verzoek sturen de LOI en de Open Universiteit studieboeken op.”
Maar heel eenvoudig zal dat nog niet gaan, legt Thie uit.

“Het is mogelijk schriftelijk examens af te leggen in detentie, waarbij een bewaarder surveilleert. Maar daar houdt het wel een beetje op. Mondelinge tentamens kunnen níet worden afgelegd in de gevangenis. Bovendien moet er voor de studie betaald worden. Een gedetineerde verdient 0,76 euro per uur met werken in de gevangenis. Robert M. heeft schulden nadat zijn appartement met verlies werd verkocht.”
Mocht M. terecht komen in een longstayafdeling, dan komt hij in principe nooit meer vrij. Thie schrijft:

“Verblijf in een longstaykliniek is niet meer gericht op terugkeer in de samenleving maar alleen nog op het bieden van een zo menswaardig mogelijk bestaan. Binnen de hekken van een longstaykliniek hebben bewoners relatief veel vrijheid. Ze mogen bijvoorbeeld hun kamer inrichten met eigen meubels. Ze mogen een computer hebben, maar geen internetverbinding. Ze kunnen werken of knutselen, maar het hoeft niet. Een belangrijk nadeel ten opzichte van verblijf in een gewone tbs-kliniek is dat je niet op verlof mag.”

5. Hoe hebben de ouders van de slachtoffers gereageerd op het vonnis?

Volgens advocaat Richard Korver hebben de ouders van de slachtoffers vandaag wisselend gereageerd. In ieder geval doet de erkenning van het leed de ouders goed, zei Korver tegen de NOS. Aboutaleb en Thie schrijven:

“De meeste [ouders] zijn tevreden over het vonnis tegen M., maar teleurgesteld over dat tegen Van O.. De rechtbank heeft een vergoeding voor immateriële schade toegekend aan de kinderen, maar niet aan hun ouders. M. moet een bedrag van bijna vijf ton betalen en Richard van O. bijna vier ton. De overige schadeclaims zijn volgens de rechtbank niet toewijsbaar of te ingewikkeld om in het strafproces te behandelen. Daarvoor zullen ouders zich tot de civiele rechter moeten wenden.”

http://www.nrc.nl/nieuws/2012/05/21/robert-m-is-veroordeeld-maar-wat-nu-vijf-vragen/

Gepost door: Morkhoven | 21-05-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.